Przemyślenia | o wentylacji i nietylko

Zadymienie podstawowym zagrożeniem stwarzanym przez pożar

Wybuch pożaru w budynkach, głównie w coraz częściej powstających obecnie budynkach wysokich, pociąga za sobą olbrzymie niebezpieczeństwo dla bezpieczeństwa.
Pożar może również ak wyglądać.. Największe zagrożenie stwarza dym pojawiający się podczas spalania, który rozszerza się z wielką prędkością na obszarze budynku. Gdy pojawia się pożar powinno się początkowo zatroszczyć się o bezpieczeństwo użytkowników obiektów budowlanych, a następnie zacząć działania mające w efekcie zdławienie pożaru. Żeby ułatwić realizację tych zadań winno się przede wszystkim zaplanować dobre warunki na drogach ewakuacyjnych, szczególnie pod względem dostatecznej widoczności jak również obecności substancji toksycznych. Mając na celu zapewnienie dobrej skuteczności ewakuacji, pomoc rozpoczyna się od kondygnacji, na której wybuchł pożar. Użytkownicy tej kondygnacji udają się ścieżkami ewakuacyjnymi, poprzez przedsionki przeciwpożarowe, na klatki schodowe, skąd już mogą opuścić zagrożoną strefę. Zarówno poziome jak i pionowe drogi ewakuacyjne muszą więc być zabezpieczone przed zadymieniem. Ponadto nawet mała ilość zadymienia, jaka przedostałaby się z kondygnacji objętej przez pożar do kondygnacji sąsiednich, prawdopodobnie wywoła przerażenie wśród ich użytkowników, prowadząc do zapoczątkowania natychmiastowej, niekontrolowanej ucieczki użytkowników zbyt wielu kondygnacji. Służby ratownicze napotkały by wówczas na sytuację, która uniemożliwiłaby im poprawne prowadzenie ewakuacji. Aby nie dopuścić do powstania takiej sytuacji, konieczne bywa zastosowanie niezawodnych systemów ochrony przeciwpożarowej budynku. Aby działanie systemów ochrony przeciwpożarowej było skuteczne, potrzeba by wszystkie elementy systemu wykazywały odporność na bardzo wysoką temperaturę. Spalanie jest reakcją chemiczną, w trakcie której zachodzi utlenianie gazów wydzielających się z substancji łatwopalnych wskutek pirolizy. Właściwości dymu zależne są od jakości a także zasobów paliwa oraz od ilości tlenu i temperatury spalania, które limitują stopień dopalenia się cząstek paliwa. Tymczasowy deficyt tlenu powoduje tak zwany stan zawieszonego ożywienia ognia, który w momencie dostarczenia świeżego powietrza (obrazowo po otworzeniu drzwi do pomieszczenia bądź wybiciu okna) przeobraża się w gwałtowny wybuch określany mianem rozgorzeniem. Zapalenie się jednego z przedmiotów występujących w pokoju wywołuje natychmiastową reakcję łańcuchową – palenie się przedmiotów powoduje wzrost temperatury a dodatkowo ułatwia zajęcie się następnych rzeczy. Na koniec, po przekroczeniu przez dym temperatury 600°C , prowadzi to do rozprzestrzenienia się pożaru na niewyobrażalne odległości od jego początków i opanowania przez pożar całego pomieszczenia.
W zależności od ilości powietrza wentylacyjnego dostępnego w trakcie rozwoju pożaru, można rozróżnić dwa rodzaje pożarów:
-pożary ograniczane przez wentylację (brak powietrza do zapewnienia spalania zupełnego),
-pożary ograniczane przez ilość paliwa (dostateczna ilość powietrza, szybkość rozwoju pożaru uzależniona od szybkości poruszania się płomieni).

Skocz do góry